Biehla, Lkr. Kamenz, Saksonia

Wykopaliska archeologiczne w latach 2000-2003 na terenie grodziska z wczesnej epoki żelaza w Biehla stały się częścią wspólnego przedsięwzięcia międzynarodowego, które miało trzy cele: poznanie stanu zachowania źródeł archeologicznych na terenie grodziska i opracowanie na tej podstawie programu jego długoterminowej konserwacji, uzyskanie nowych danych na temat chronologii, konstrukcji obronnych i sposobu zabudowy grodów grupy białowickiej kultury łużyckiej i wreszcie szkolenie studentów archeologii w zakresie metodyki badań wykopaliskowych. Badania zorganizowane zostały przez Urząd ds. Archeologii Saksonii, kierowany przez Dr Judith Oexle, która zaprosiła do przeprowadzenia badań kierowany przez profesora uniwersytetu dr hab. Zbigniewa Kobylińskiego zespół złożony z archeologów z Instytutu Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk oraz studentów Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego z Warszawy. Ze strony niemieckiej z ekipą polską współpracowali dr Wolfgang Ender (2001-2003), dr Harald Meller (2000) i dr Louis Nebelsick (2000-2003).

Gród kultury łużyckiej w Biehla na ŁużycachGród kultury łużyckiej w Biehla na Łużycach

Wyniki tych wykopalisk archeologicznych, chociaż objęły one jedynie niewielką część stanowiska, pozwalają już z dużym prawdopodobieństwem odtworzyć jego dzieje w czasach prahistorycznych.

Pierwszym etapem budowy grodu we wczesnej epoce żelaza było utworzenie palisady na krawędzi piaszczystej wyspy wyniesionej lekko ponad otaczający podmokły lub zalany wodą teren; chronologię jej na podstawie datowania dendrochronologicznego można określić na lata 627-612 przed Chrystusem. Ta najstarsza konstrukcja miała zapewne przede wszystkim na celu zabezpieczenie nisko położonej wyspy przed zalewaniem wodą.

Bezpośrednio po ukończeniu tego wału przeciwwodnego rozpoczęto budowę wału właściwego, o konstrukcji skrzyniowej, który osiągnął imponującą szerokość 9 m w starszej fazie i 12 m w młodszej fazie.

Badania strefy wewnętrznej grodziska w Biehla pozwoliły ustalić, że nie było tu ulicy dookolnej, wystąpiły natomiast ślady dookolnej zabudowy, zapewne o charakterze gospodarczym, przylegającej bezpośrednio do wewnętrznej ściany wału obronnego. Środkowa część grodu zabudowana była najprawdopodobniej regularnie rozmieszczonymi w układzie liniowym o przebiegu po linii wschód-zachód, stykającymi się ze sobą ścianami szczytowymi, dużymi prostokątnymi budynkami o wymiarach ok. 8 x 10 m, których dach wsparty był na rzędach słupów drewnianych. Ściany budynków były najprawdopodobniej wykonane w konstrukcji plecionkowej. Pomiędzy rzędami budynków przebiegały najprawdopodobniej ulice o szerokości ok. 2,0 m.

Pozostałości słupa wspierającego konstrukcję budynku z wczesnej epoki żelazaPozostałości słupa wspierającego konstrukcję budynku z wczesnej epoki żelaza

UKSW Wszelkie prawa zastrzeżone © 2015
Informacja o ciasteczkach